לשון אדמו״ר נ״ע בעצמו

1عینِ کلماتِ سرور، آموزگار و ربّیِ ما، که روحش در عدن است.

2بنگرید به עץ חיים (עץ חיים)، Sha'ar 49، فصل 5: «پس روشن می‌شود که مقصود از این پوشش‌هایی که در پارشای وایخی [از זהר (זהר)] ذکر شده‌اند، این نیست که به‌واسطهٔ تورات و فرمان‌ها (מצות, mitzvos) از نو پدید آمده باشند؛ بلکه پالوده می‌شوند»، و مانند آن.

و بنگرید به Sha'ar 26، پایان فصل 1: «[تنها] برای فرود آوردنِ نور به‌منظور اصلاح آن‌هاست»، و مانند آن؛ «همچون تبعیدِ حضورِ الهی (שכינה, Shechinah)»، و مانند آن. و آنچه در Sha'ar 39 نوشته شده است که נפש (nefesh)، רוח (ruach) و נשמה (neshamah) به‌واسطهٔ نمازها پالوده می‌شوند، به صعودِ آن‌ها از קליפות (kelipos؛ پوسته‌ها) اشاره دارد تا به מים נוקבין (mayin nukvin؛ آب‌های مؤنث) در بُعدِ مؤنث / فرمانروایی (נוקבא, Nukva) از صفاتِ عاطفی (ז״א / זעיר אנפין, Z'eir Anpin) بدل شوند.

اما فرود آمدنِ آن‌ها از آنجا به این جهان، در بدنِ مادی، برای به‌جا آوردنِ تورات و فرمان‌های عملی است، نه صرفاً برای نماز، که تکلیفی ربانی است؛ و این چیزی نیست

جز آن‌که پوشش‌های خودشان را خود پالوده و اصلاح کنند. از همین رو، تکلیفِ נפש، רוח و נשמה برای پالودن و اصلاحِ پوشش‌هایشان سنگین‌تر است، زیرا دیگران نمی‌توانند این کار را انجام دهند.

(اما بالا بردنِ נפש، רוח و נשמה از קליפות به‌صورتِ מים נוקבין به سوی Nukva از Z'eir Anpin چنین نیست؛ این کار را دیگران نیز می‌توانند انجام دهند)، چنان‌که در Sha'ar HaGilgulim (שער הגלגולים)، فصل 1، آمده است؛ آنجا را بنگرید. «و بر حسب بزرگیِ آن میتصووه، یا [آمادگیِ مشتاقانه]»، و مانند آن، «آن را تا مؤنثِ برین بالا می‌برد»، و مانند آن.

و همین‌طور در עץ חיים، Sha'ar 39، Derush 11، بخش 7، نوشته شده است: «یا میتصووه»، و مانند آن. و همین‌طور در פרי עץ חיים (פרי עץ חיים)، Sha'ar 1، فصل 6، نوشته شده است: «زیرا به‌واسطهٔ میتصووت و نمازها»، و مانند آن.

3و آنچه آنجا آمده است: «و به‌ویژه از دعاها، زیرا آن‌ها اصل و ریشه‌اند» و الی آخر، همان‌گونه است که در עץ חיים (עץ חיים), Sha'ar 40, Derush 3 آمده است: دعا در بُعدِ درونی (פנימיות, pnimiyus) است و מצוה (mitzvah) [فرمان الهی] در بُعدِ بیرونی (חיצוניות, chitzoniyus)، با آن‌که در آن‌ها مرتبه‌ای از قواى عقلانی (מוחין, mochin) هست و الی آخر.

بنگرید آنجا. بنابراین، پیوندِ صفاتِ عاطفی (ז״א / זעיר אנפין, Z'eir Anpin) و بُعدِ مؤنث / فرمانروایی (נוקבא, Nukva) که از طریق מיין נוקבין (mayin nukvin) [آب‌های مؤنث] برخاسته از מצוות پدید می‌آید، چنان‌که در Ta'amei HaMitzvos در پایانِ مقدمه آمده است، در بُعدِ بیرونی است و از طریق מצוותِ عملی تحقق می‌یابد.

4و آنچه در עץ חיים (עץ חיים)، باب ۳۹ (שער, Sha'ar 39)، دروشیم ۱ و ۲ (דרושים, Derushim) آمده است که [این امر] مشخصاً به‌واسطهٔ دعاست، ناظر به خودِ آب‌های مؤنث (מ״ן, mayin nukvin)ِ بُعدِ مؤنث / فرمانروایی (נוקבא, Nukva) است که به‌سبب گناه آدمِ نخستین (אדם הראשון) در پوسته‌ها (קליפות, kelipos) افتادند، نه ارواحی که از پیش در آدم بودند،

بلکه به آنهایی که در او گنجانده نشده بودند؛ و آنها مرتبهٔ عالمِ آفرینش (בריאה, Beriah)، عالمِ صورت‌بخشی (יצירה, Yetzirah) و عالمِ عمل (עשיה, Asiyah) هستند، آن‌گونه که پیش از گناه بودند؛ چنان‌که در [Sha'ar Ha]Gilgulim (שער הגלגולים)، فصل ۷، آمده است. اما بیشتر مردم، تقریباً همهٔ آنان، از میان آنهایی‌اند که در او گنجانده شده بودند و از آنها فرود می‌آیند، چنان‌که در فصل ۱۴ آمده است؛ و این به‌واسطهٔ پیوند است، یعنی میتصوایِ بارور شدن و فزونی یافتن (מצוה, mitzvah)، چنان‌که در همان‌جا، فصل ۲، آمده است.

5همچنین بنگرید به پس از پایان فصل 35، در «پیوندِ یاران»، که هر نفس، هنگام صعود از پوسته‌ها (קליפות, kelipos)، باید دست‌کم چهل روز در فرمانروایی (מלכות, Malchus) باشد؛ یعنی در آنجا به‌صورت آب‌های مؤنث (מים נוקבין, mayin nukvin) بالا می‌رود، از راهِ میتزوهٔ پیوند زناشویی (מצות הזיוג, mitzvas haziug).

و حتی کسی که [آن را] به‌قصدِ میتزوه انجام نمی‌دهد، می‌تواند نیرویِ حیات را از بالا به پایین جاری کند؛ چنان‌که در לקוטי תורה (לקוטי תורה) [از آریزال] دربارهٔ آیهٔ «زیرا آدمی تنها به نان زنده نیست»، و غیره، نوشته شده است.

همان‌گونه که نان حتی هنگامی که کسی آن را بدون برکت می‌خورد، به او حیات می‌بخشد، و غیره؛ به آنجا بنگرید. اکنون، اصلاح و پالایش مشخصاً از راهِ آب‌های مذکر (מים דכורין, mayin dechurin) انجام می‌شود، زیرا تنها جانبِ مذکر نیروی پالایش را در خود دارد،

چنان‌که در פרי עץ חיים (פרי עץ חיים), Sha'ar 1, فصل 6، نوشته شده است. به همین ترتیب، پالایشِ پوشش‌ها از راهِ میتزوه‌ها (מצות, mitzvos)، به‌واسطهٔ آب‌های مذکرِ صفاتِ عاطفی (ז״א / זעיר אנפין, Z'eir Anpin) انجام می‌گیرد؛ یعنی از راهِ جاری‌شدنِ نور از بالا. این‌ها همان پنج مهر (חסדים, chasadim)ِ صفاتِ عاطفی‌اند که همهٔ 248 فرمانِ ایجابی به آن‌ها وابسته‌اند؛ چنان‌که در Ta'amei HaMitzvos در همان‌جا نوشته شده است.

و بنگرید به עץ חיים (עץ חיים), Sha'ar 26 (در چاپِ Shklov از Etz Chaim، Sha'ar 25), chs. 1 and 3، که این پوشش‌ها تصویر (צלם, tzelem) درونیِ مادر (אימא, Imma) هستند که نفس (נפש, nefesh)، روح (רוח, ruach) و نِشامه (נשמה, neshamah) را می‌پوشاند؛

و نیز پوششِ فراگیری که Chashmal (חשמל) نامیده می‌شود، از پوستهٔ فروزان (קליפת נוגה, kelipas nogah) که در مجاورت آن است، پالایش و اصلاح شد؛ چنان‌که در עץ חיים, Sha'ar 49, end of فصل 2 آمده است: «خوبیِ آن پالوده شد»، و غیره، «و با چشملِ درونی پیوند یافت»، و غیره؛ به آنجا بنگرید.

6و نیز بنگرید به עץ חיים (Etz Chaim)، שער 42، فصل 4: «و این مرتبه חשמל (Chashmal) نامیده می‌شود؛ یعنی צלם (tzelem، صورت)، הבל דגרמי (havla degarmei، دمِ باقی‌ماندهٔ استخوان‌ها) که درون پوست است» و جز اینها؛ بنگرید به همان‌جا. و آنچه در שער 26، فصل 1 آمده است که צלם درونی همان הבל דגרמי است

و اینکه آن مُهری است و پوششی از נצח (Netzach، پیروزی)، הוד (Hod، شکوه) و יסוד (Yesod، بنیاد)ِ پدر و مادر (אבא ואמא، Abba v'Imma؛ Chochmah و Binah)، چنان‌که در فصل 2 همان‌جا آمده است؛ هر دو یک نورند: این یکی درونی و آن دیگری فراگیر، چنان‌که در فصل 2 همان‌جا آمده است.

و بنگرید به שער 39، דרוש 12: «و این پوشش نامیده می‌شود» و جز اینها، «و همچنین» و جز اینها، «و این پوشش» و جز اینها، «بالا آوردنِ מיין נוקבין (מ״נ، mayin nukvin؛ آب‌های مؤنث)» و جز اینها،

«بزرگ» و جز اینها. و بنگرید به שער החשמל، فصل 1: «و קליפה (kelipah، پوسته)ِ נגה (nogah) نامیده می‌شود و Chashmal نامیده می‌شود» و جز اینها. مقصود این است که، چنان‌که در پایان فصل همان‌جا آمده، همهٔ Chashmalها مرتبهٔ نیکیِ درونِ kelipahِ nogah هستند و جز اینها.

و بنگرید به מקדש מלך (Mikdash Melech) بر בראשית (Bereshis)، صفحهٔ 102، پایانِ روی ب: سه Chashmal در اثر گناه آدم به nogah افتادند. و بنگرید به שער החשמל، فصل 1: «به همان اندازه که ظرف‌هایِ תבונה (Tevunah، جنبهٔ فروترِ Binah) از درون وارد می‌شوند، نورِ آن نیز از بیرون پوشیده می‌شود» و جز اینها؛

بنگرید به همان‌جا؛ تمامِ תיקון (tikkun، اصلاح) عبارت است از راندنِ نیروهای بیرونی به‌وسیلهٔ نورِ فهم (בינה، Binah)، از درون و از بیرون. (و شاید بتوان گفت که «از درون» به‌واسطهٔ מצות (mitzvos، فرمان‌ها)ی گفتاری است و «از بیرون» به‌واسطهٔ mitzvos عملی؛ زیرا بُعدِ بیرونی نسبت به بُعدِ درونی «فراگیر» نامیده می‌شود، چنان‌که در עץ חיים، پایانِ فصل 3، دربارهٔ ח״ש آمده است.)

و اکنون روشن می‌شود که چرا پاداشِ mitzvos پوششی برای نفس است: زیرا از אימא (Imma، جنبهٔ مادری) امتداد می‌یابد، که همان عالمِ آینده است. و این مانند نان است

که انسان به‌واسطهٔ آن زنده می‌ماند، هرچند در آن نیز «آنچه از دهانِ نامِ چهارحرفی (ה׳، Havayah) بیرون می‌آید» پوشیده است؛ با این تفاوت که در نان و دیگر خوراکی‌ها [نیرویِ حیات] از بُعدِ بیرونیِ Imma امتداد می‌یابد؛ بُعدی که بالاتر از صفاتِ عاطفی (ז״א / זעיר אנפין، Z'eir Anpin) است؛ مرتبه‌ای که «آدم» نامیده می‌شود، چنان‌که در کاوانوتِ روزِ پیش از یوم کیپور (עיוה״כ) آمده است.

اما در حقیقت، پوشش خودِ عالمِ آینده [نیست]؛ بلکه به‌واسطهٔ آن می‌توان نورِ ایما (אימא, Imma) [مادر] را، که عالمِ آینده است، تاب آورد و از آن بهره‌مند شد؛ زیرا آن نور در پوششِ پیروزی (נצח, Netzach)، شکوه (הוד, Hod) و بنیاد (יסוד, Yesod)ِ او پوشیده است (درونی و فراگیر: نورِ درونی برای خوراک، و نورِ فراگیر برای پوشش).

زیرا همان‌طور که موجوداتِ برتر، مانند فرشتگان، نمی‌توانند بی‌پوششیِ فرودین به پایین، به این دنیا، فرود آیند، موجوداتِ فرودین نیز نمی‌توانند بی‌پوششیِ برین به بالا صعود کنند،

چنان‌که در زوهار، پِکودی (פקודי) (صفحهٔ 229، دو سوی a و b) نوشته شده است، و در وایکهل (ויקהל) نیز (صفحهٔ 210، پایانِ سوی b) به‌صراحت آمده است: «و اگر آن پوشش نبود، نمی‌توانستند [آن را] تاب آورند»، و غیره.

و به همین دلیل، کسی که پوشش‌هایش ناقص است، زیرا با میتزووت (מצות, mitzvos) [فرمان‌ها] همهٔ بدی را اصلاح نکرده است، باید نخست در گِهینوم (גיהנם, Gehinnom) [جایگاهِ تطهیر پس از مرگ] باشد تا بدی را اصلاح کند،

چنان‌که در زوهار، وایِحی (ויחי) (صفحهٔ 224) نوشته شده است. زیرا در غیر این صورت، حضور در عالمِ آینده با پوششی ناقص به‌کلی ناممکن است؛ همان‌طور که فرشته نمی‌تواند بی‌پوششی کامل به این دنیا فرود آید.

و آنچه سابا (סבא, Saba) [از میشپاتیم (משפטים, Mishpatim)] (صفحهٔ 98، سوی b) دربارهٔ قرارگرفتن در پوششِ نِفِش (נפש, nefesh) [مرتبهٔ جانیِ روح] می‌گوید، و نیز دربارهٔ قرارگرفتنِ نِشاماه (הנשמה, neshamah) [روحِ برتر] در پوششِ رواخ (רוח, ruach) [روحِ حیاتی] (صفحهٔ 99، سوی b)،

یعنی برای فرودآمدن به مرتبه‌ای پایین‌تر از مراتبِ خود، چنان‌که در زوهار هَراکیا (זהר הרקיע) در همان‌جا (صفحهٔ 83، سوی a) به‌نامِ ربی حاییم ویتال (רבי חיים ויטאל)، که یادش گرامی باد، نوشته شده است. و گان عدنِ برین (גן עדן, Gan Eden) [باغ عدن] از عالمِ آفرینش (בריאה, Beriah) است.

و [بدین‌ترتیب] آنچه در [میشنا (משנה)] آموختیم، به‌خوبی روشن می‌شود: «یک ساعت بهتر است»، و غیره. زیرا پیوندِ صفاتِ عاطفی (ז״א / זעיר אנפין, Z'eir Anpin) و بُعدِ مؤنث / فرمانروایی (נוקבא, Nukva) در عالمِ صدور (אצילות, Atzilus) است، و میتزووت آب‌های مذکر (מ״ד, mayin dechurin)ِ عالمِ صدور را به پایین می‌کشند؛ ریشهٔ آن‌ها از مغزِ نهان (מו״ס, mocha stima'ah)ِ آریخ اَنپین (א״א, Arich Anpin) [«چهرهٔ دراز»] است؛ این مغز به سیزده «سپیدیِ» گُلگالتا (גלגלתא, Gulgalta) [جمجمه] نور می‌بخشد؛ این سیزده «سپیدی» ریشهٔ 613 میتزووت‌اند.

و حتی کسی که تنها یک נפש (nefesh [نفس]) از عالمِ عمل (עשיה, Asiyah) دارد، به‌واسطۀ מצותיו (mitzvos [فرمان‌های دینیِ او])، מים נוקבין (mayin nukvin [پیشکشِ برآمده از پایین]) را به فرمانروایی (מלכות, Malchus)ِ عالمِ صورت‌بخشی (יצירה, Yetzirah) بالا می‌برد؛ و در آنجا רוחות (ruchos [ارواحِ مرتبهٔ روح])ِ

צדיקים (tzaddikim [صالحان])، مایین نوکوینِ او و مایین نوکوینِ خودشان را تا מלכותِ عالمِ آفرینش (בריאה, Beriah) بالا می‌برند؛ و در آنجا נשמות (neshamos [جان‌ها])ِ همۀ צדיקים، همۀ مایین نوکوین را تا מלכותِ عالمِ صدور (אצילות, Atzilus) بالا می‌برند؛ چنان‌که در עץ חיים (Etz Chaim), Sha'ar 39, Derush 11, فصل 7 آمده است.

زیرا هیچ پالایشی جز در عالمِ صدور (אצילות) انجام نمی‌گیرد، چون آن مرتبهٔ حکمت (חכמה, Chochmah)ِ کلیت است و «به‌واسطۀ حکمت پالایش می‌شوند»؛ و پالایش از راهِ پیوند صورت می‌گیرد، و پیوندی برای به‌وجود آوردنِ جان‌ها در عالمِ آفرینش (בריאה)، عالمِ صورت‌بخشی (יצירה) و عالمِ عمل (עשיה) وجود ندارد، چنان‌که در Sha'ar 44, chs. 4 and 5 آمده است.

7و هرچند از فرمان‌های عملی (מצות، mitzvos) تنها برای جان (נפש، nefesh)ِ عالمِ عمل (עשיה، Asiyah) پوششی ساخته می‌شود، بااین‌همه پیوند در عالمِ صدور (אצילות، Atzilus) است. ازاین‌روست که در روزهای عادی، ظرف‌های صفاتِ عاطفی (ז״א / זעיר אנפין، Z'eir Anpin) و بُعدِ مؤنث / فرمانروایی (נוקבא، Nukva)ِ عالمِ صدور به صفات عاطفی و بُعد مؤنث / فرمانرواییِ عوالمِ آفرینش (בריאה، Beriah)، صورت‌بخشی (יצירה، Yetzirah) و عمل فرود می‌آیند؛ تا در همهٔ شش روزِ کار، پالایش‌هایی را در پایین انجام دهند.

(فرودآمدنِ ظرف‌های صفات عاطفی و بُعد مؤنث / فرمانرواییِ عالمِ صدور به عالمِ عمل برای آن است که به جانِ عالمِ عمل نیرو دهند تا [جرقه‌ها] را از پوسته‌ها (קליפות، kelipos) بالا آورد؛ چنان‌که نوشته شده است: «هنگامی که انسان بر انسان فرمان می‌راند» و جز آن؛ بااین‌حال، این کار با یاریِ موجوداتِ فرودین از راهِ میتزوا انجام می‌گیرد، میتزوا که همان الوهیتِ نهفته در نُوگا (נוגה، nogah؛ روشنایی) است،

و این بالا رفتن نه از راهِ نفس، روح (רוח، ruach) و جان (נשמה، neshamah)ِ انسان انجام می‌گیرد، بلکه از راهِ خودِ مرتبهٔ عالمِ صدور درونِ عوالمِ آفرینش، صورت‌بخشی و عمل است؛ [که] آن را تا بُعدِ مؤنثِ عالمِ صدورِ برتر بالا می‌برند. ازاین‌رو عالمِ صدور در روزهای عادی به عوالمِ آفرینش، صورت‌بخشی و عمل فرود آمد؛ و نیز تا به نفس، روح و جانِ انسان نیرو دهد که [جرقه‌ها] را از پوسته‌ها بالا آورد)، چنان‌که در اِتس حاییم (עץ חיים)، Sha'ar 1, فصل 10، نوشته شده است.

و دربارهٔ شبات (שבת، Shabbos)، با صعودِ عوالم، این نکته نیازمند بررسی است (و شاید مراد آن باشد که در عالمِ آفرینش، یعقوب (יעקב، Yaakov) و راحیل (רחל، Rachel) در روزهای عادی فرود می‌آیند)؛ و حتی نورِ بی‌پایان (אור אין סוף، Or Ein Sof)، مبارک باد او، نیز به آنجا فرود آورده می‌شود،

چنان‌که در اِتس حاییم، Sha'ar 47, فصل 3، نوشته شده است؛ به آنجا بنگرید. (و نیز در Sha'ar HaGilgulim، فصل 2، که مرتبهٔ نفسِ عالمِ صدور در عالمِ عمل، بی‌نهایت برتر از جان (נשמה، neshamah)ِ عالمِ آفرینش در خودِ عالمِ آفرینش است.)

و نیز آنچه نوشته شده است که صیصیت (ציצית، tzitzis) در عالمِ صورت‌بخشی است و تفیلینِ دست (תפלין، tefillin) در عالمِ آفرینش، یعنی اصلاح از راهِ فرودآوردنِ نورِ عالمِ صدور انجام می‌گیرد تا نیروهای بیرونی را از سه [مرتبهٔ فرودین از مراتبِ تجلی (ספירות، Sefiros)]ِ عالمِ صورت‌بخشی و سه [مرتبهٔ فرودین از مراتبِ تجلی]ِ عالمِ آفرینش براند؛

همان‌گونه که در شِماع (שמע، Shema)، پیوندِ پدر و مادر (אבא ואמא، Abba v'Imma)ِ عالمِ صدور پدید می‌آید و به عالمِ آفرینش امتداد می‌یابد، و ازاین‌رو آن را در حالتِ نشسته [می‌خوانند]؛ برخلاف دعای هجده [برکت]. و می‌توان این را از شست‌وشوی دست‌ها دریافت: این کار سه [مرتبهٔ فرودین از مراتبِ تجلی]ِ عالمِ عمل را اصلاح می‌کند، با آنکه دست‌ها مهر (חסד، Chesed)، قید و سخت‌گیری (גבורה، Gevurah) و زیبایی و هماهنگی (תפארת، Tiferes) هستند.

و نیز صیصیت، [که] برای پوشاندنِ خود از سر تا سینه است، و تفیلینِ دست، که مرتبهٔ قوای عقلانیِ فراگیر (מוחין، mochin) است؛ همهٔ آن‌ها فقط سه [مرتبهٔ فرودین از مراتبِ تجلی]ِ عوالمِ آفرینش، صورت‌بخشی و عمل را اصلاح می‌کنند.

و با آنکه این‌ها فرمان‌های عملی (מצות, mitzvos) هستند، بااین‌همه از مرتبهٔ عالمِ عمل (עשיה, Asiyah) در عالمِ صدور (אצילות, Atzilus)—که بُعدِ بیرونی (חיצוניות, chitzoniyus) است—به پایین می‌کشند، چنان‌که در עץ חיים (עץ חיים), Sha'ar 40, Derush 2 آمده است. جامهٔ کوچکِ ریشه‌دار (ציצי׳, tzitzis) مرتبهٔ جنینی (עבור, ibbur) در بُعدِ بیرونی است؛ جامهٔ نماز (טלית, tallis) مرحلهٔ شیرخوارگی (יניקה, yenikah) است؛ و تفیلینِ دست (תש״י, tefillin shel yad) قوای عقلانی (מוחין, mochin) در مرحلهٔ بلوغ (גדלות, gadlus) است.

8و افزون بر این، می‌توان [این را] از تأملاتِ مربوط به نام‌های الهی در برکت‌های فرمان‌ها (מצוות, mitzvos) دانست؛ این تأملات (כוונות, kavanos) در زیبایی و هماهنگی (תפארת, Tiferes)ِ عالمِ صدور (אצילות, Atzilus) است، نه در عالمِ آفرینش (בריאה, Beriah)، عالمِ صورت‌بخشی (יצירה, Yetzirah) و عالمِ عمل (עשיה, Asiyah). همچنین در مورد کتاب مقدس که در عالمِ عمل است، قصد (כוונה) به سه نامِ زیبایی و هماهنگیِ صفاتِ عاطفی (ז״א / זעיר אנפין, Z'eir Anpin) در عالمِ صدور مربوط می‌شود. برای تورات و پیامبران، در پیروزی (נצח, Netzach) و شکوه (הוד, Hod)ِ صفاتِ عاطفی در عالمِ صدور؛ و برای مکتوبات، در بنیاد (יסוד, Yesod)ِ صفاتِ عاطفی در عالمِ صدور. و برای میشنا (משנה, Mishnah)، که در عالمِ صورت‌بخشی است،

9قصد (הכונה, kavanah) در نام‌هایِ ظرف‌های میانیِ شش انتهایِ بُعدِ مؤنث / فرمانروایی (נוקבא, Nukva)ِ صفاتِ عاطفی (ז"א / זעיר אנפין, Z'eir Anpin) در عالمِ صدور (אצילות, Atzilus) است؛ و در تلمود، הכונה در نام‌هایِ ظرف‌های بیرونیِ شش انتهایِ بُعدِ مؤنث / فرمانرواییِ صفاتِ عاطفی در عالمِ صدور است، هرچند تلمود در عالمِ آفرینش (בריאה, Beriah) است.

و علت آن از آنچه در پری عتس چاییم (פרי עץ חיים) نوشته شده، روشن می‌شود: چگونه ممکن است توراتِ مکتوب در عالمِ عمل (עשיה, Asiyah)، پایین‌تر از توراتِ شفاهی باشد؟ بلکه همهٔ آن‌ها در אצילות هستند؛ تنها متنِ کتاب تا عالمِ عمل فرود می‌آید و در آنجا در پوشش قرار می‌گیرد.

10و میشنا (משנה, Mishnah) فقط تا عالمِ صورت‌بخشی (יצירה, Yetzirah) [فرود می‌آید]، و تلمود (תלמוד, Talmud) فقط تا عالمِ آفرینش (בריאה, Beriah)، و قبالا (קבלה, Kabbalah) فقط تا عالمِ صدور (אצילות, Atzilus)، بی‌هیچ پوششی. یعنی برای کسی که می‌داند چگونه آن را از پوشش‌هایش برکند تا به مرتبهٔ אצילות؛ یا به تعبیری دیگر، خودِ مرتبهٔ אצילות درون עשיה است.

اما از آنجا که قصد (כוונה, kavanah) در نامِ מ״ה (Mah) است، که نامِ ظرفِ درونیِ زیبایی و هماهنگی (תפארת, Tiferes)ِ صفاتِ عاطفی (ז״א / זעיר אנפין, Z'eir Anpin)ِ אצילות است، و اینها اصلاً در עשיה پوشیده نیستند، نتیجه آن است که در خودِ אצילות برتر قرار دارند؛ فقط توراتِ مکتوب در עשיה پوشیده است، و قبالا اصلاً پوشیده نیست.

11و نیز میشنا (משנה, Mishnah) و تلمود (תלמוד, Talmud) در عالمِ صدور (אצילות, Atzilus) برتر هستند و در عالمِ آفرینش (בריאה, Beriah) و عالمِ صورت‌بخشی (יצירה, Yetzirah) برتر پوشیده‌اند؛ زیرا انسان همهٔ عوالم را دربرمی‌گیرد. و با آن‌که نیت (כוונה, kavanah) در اشتغال به تورات در عالمِ آفرینش است و خودِ تورات در عالمِ صورت‌بخشی،

و نیز یک فرمانِ الهی (מצוה, mitzvah) بدون نیت در عالمِ عمل (עשיה, Asiyah)، با این همه خودِ تلمود در عالمِ صورت‌بخشی است، که مرتبهٔ روح (רוח, ruach) در عالمِ آفرینش است؛ و خودِ میشنا، بدون نیت، در عالمِ صورت‌بخشیِ عالمِ صورت‌بخشی است؛ و نیت برای هر دوی آن‌ها همچون روحِ برتر (נשמה, neshamah) است، چنان‌که در עץ חיים (עץ חיים), שער ۴۹, فصل 5 نوشته شده است.

با بررسیِ دقیقِ آنجا، زیرا از آنجا نیز آشکار می‌شود که تلمود در عالمِ آفرینشِ برتر است، چنان‌که [من] نوشته‌ام؛ جز آن‌که این [حکم] مشخصاً دربارهٔ هر کسی صدق می‌کند که روحش در عالمِ آفرینش است، اما دربارهٔ جانی (נפש, nefesh) از عالمِ عمل، ممکن است [تلمود] خودِ عالمِ آفرینش در عالمِ عمل باشد. این جای تأمل دارد.

اما چنین نیست؛ زیرا نمی‌توان میان נפש و נשמה تفاوتی گذاشت، مگر در نیت؛ نیتِ נשמה بالاتر می‌رود، اما نه در خودِ مطالعهٔ ساده، در معنای ظاهریِ تلمود به‌تنهایی.